เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 240 ตอนจบ
ท่านป้าหูพยักหน้า
“ใช่แล้ว อ้ายกั๋วกับพวกนั้นโดนกรรมตามสนอง ถูกฟ้าผ่าจนพิการ ไม่นานก็ตาย ต้าเหมากับเอ้อร์เหมาก็ไม่รู้ทำไมถึงขึ้นไปบนหลังเขา
พวกเขาเจอหมาป่าเข้า เอ้อร์เหมาพลัดตกเขา ต้าเหมาถูกหมาป่าแทะกิน ส่วนเอ้อร์เหมาช่วยกลับมาได้ แต่ขาก็พิการแถมสภาพจิตใจยังย่ำแย่ ต่อมายังเอามีดไปแทงเหมยฮวา เหมยฮวาก็ตายไปอีกคน
หลานฮวา หลานฮวาหล่อนฆ่าคน เลยถูกตัดสินโทษประหารชีวิต”
ท่านป้าหูพูดจบก็ทอดถอนใจอยู่บ้าง ครอบครัวดี ๆ ต้องมาแตกกระสานซ่านเซ็นเช่นนี้ ยังดีที่กุ้ยฟางยังมีไฉ่เวยที่เป็นลูกสาวรู้ใจคนนี้อยู่ ไม่อย่างนั้นคงน่าเวทนาเกินไปแล้ว
หวังกุ้ยฟางได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็รู้สึกแค่ว่าในหัวส่งเสียงหึ่ง ๆ สารเลวน้อยพวกนี้ตายกันหมดแล้วจริง ๆ หรือ
หลายปีที่หล่อนจากมานี้ บางครั้งบางคราวก็หวนนึกถึงพวกเขาอยู่บ้าง ทว่าล้วนเจือไปด้วยความเคียดแค้น อยากให้พวกมันได้ลิ้มรสชาติของการแก่ตัวลงแล้วถูกลูกเต้าทารุณกรรมบ้าง
กลับนึกไม่ถึงว่า สารเลวน้อยพวกนี้จะตายเร็วถึงเพียงนี้ ตายเร็วกว่าคนเป็นแม่อย่างหล่อนเสียอีก...
ท่านป้าหูเห็นหวังกุ้ยฟางมีท่าทีเช่นนี้ ถึงได้เข้าใจจุดที่เมื่อครู่ยังคิดไม่ตก ที่แท้หวังกุ้ยฟางก็ไม่รู้เรื่องที่พวกหยางอ้ายจวินตายแล้วนี่เอง