เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 164 เซียนผู้มีชีวิต?
ท่านผู้เฒ่าโจวมองดูลูกชายคนโตในสภาพนี้แล้วก็ปวดศีรษะ ในใจอดบ่นพึมพำไม่ได้
โจวเป่ากั๋ว ตัวเองอายุเท่าไหร่แล้วในใจไม่มีความสำเหนียกบ้างหรือไง ยังจะเลียนแบบพวกคนหนุ่มสาวที่บูชาความรักเหนือสิ่งอื่นใดอีก อย่าให้ถึงเวลาถูกคนเขาหลอกขายแล้วยังยืนยิ้มโง่ ๆ อยู่ตรงนั้นก็แล้วกัน!
แม้ในใจจะบ่นไม่หยุด แต่เบื้องหน้าท่านผู้เฒ่าโจวยังคงต้องรักษาท่วงท่าของประมุขตระกูลใหญ่เอาไว้ เขาพยักหน้า
“งั้นก็ให้เธอมานั่งเล่นที่บ้านช่วงสุดสัปดาห์ จำไว้ว่าต้องไปรับซิ่วหมิ่นกลับมาด้วย นายคิดจะหาแม่เลี้ยงให้เธอแล้ว คงปิดบังเด็กไปตลอดไม่ได้หรอกนะ”
ตอนแรกที่โจวเป่ากั๋วได้ยินท่านผู้เฒ่าโจวยอมให้หลินหรูหลานมาที่ตระกูลโจวก็ดีใจมาก แต่พอได้ยินประโยคครึ่งหลังของท่านผู้เฒ่าโจว เขากลับเริ่มลังเลขึ้นมาบ้าง