ตอนที่ 134 ดูซิว่าแกจะกำแหงไปได้ถึงเมื่อไหร่

ตอนที่ 134 ดูซิว่าแกจะกำแหงไปได้ถึงเมื่อไหร่

โจวซิ่วหมิ่นมองส่งทั้งสามคนเดินออกจากห้องรับแขกไปเช่นนั้น เธอลูบแก้มพลางมองหากระจกด้วยความร้อนรน

หลังจากเจอกระจก เธอก็จ้องมองเด็กสาวในกระจกอย่างโง่งม เป็นไปได้อย่างไรกัน

ทำไมถึงไม่มีร่องรอยอะไรเลยล่ะ

หรือว่าเธอกำลังฝันไป

ทว่าความเจ็บปวดที่พวงแก้มก็คอยย้ำเตือนว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

โจวซิ่วหมิ่นลูบแก้มตัวเอง พลางยกระดับความอันตรายของหยางไฉ่เวยขึ้นไปอีกหนึ่งระดับ

ช่างเถอะ ยอมปล่อยให้ยายสารเลวนั่นเสวยสุขไปก่อนสักสองวัน รอให้แม่ของเธอกลับมาก่อน ถึงตอนนั้นจะต้องให้แม่ช่วยระบายโทสะแทนเธอให้ได้!

ขณะเดียวกัน ตอนที่หยางไฉ่เวยกำลังเดินเล่นกับท่านผู้เฒ่าโจว ก็มีคนเดินสวนเข้ามาพอดี

“ท่านอาโจว สวัสดีตอนค่ำ ออกมาเดินเล่นเหรอคะ”