ตอนที่ 130 คนที่มาจากบ้านนอกไม่ใช่พวกบ้านนอกทุกคนหรอกหรือ?

ตอนที่ 130 คนที่มาจากบ้านนอกไม่ใช่พวกบ้านนอกทุกคนหรอกหรือ?

ประโยคหลังนั้นโจวเป่าหมินไม่ได้พูดออกมา เขาพยายามสะกดโทสะในอก เอาแต่พร่ำบอกตัวเองในใจว่า ลูกสาวคนนี้กตัญญู ลูกสาวคนนี้กตัญญู...

ทว่ายิ่งคิดเขาก็ยิ่งอัดอั้นตันใจ ตัวเขาเองร้อนใจอยากชดเชยให้ถึงเพียงนี้ เหตุใดลูกสาวถึงมองไม่เห็นเลยนะ?

หยางไฉ่เวยไม่สนใจอาการคุ้มคลั่งกะทันหันของเขา หลังจากกล่าวขอบคุณคุณหมอก็เดินออกจากห้องตรวจ

คุณหมอยังต้องตรวจคนไข้ต่อ ไม่อาจทะเลาะกันตรงนั้นได้

โจวเป่าหมินเดินตามประกบข้างหยางไฉ่เวยพลางบ่นพร่ำไม่หยุด ว่าตอนที่หลวนซูผิงตั้งครรภ์เธอนั้นยากลำบากเพียงใด และตอนที่พบว่าเธอหายไปก็โศกเศร้าเสียใจมากแค่ไหน

สรุปรวมความแล้วก็เหลือเพียงประโยคเดียว นั่นคือต้องการให้หยางไฉ่เวยต้องกตัญญูต่อแม่ของเธอให้ได้