ตอนที่ 125 กลิ่นอายเสแสร้ง

ตอนที่ 125 กลิ่นอายเสแสร้ง

โจวเป่าหมินไม่ได้โกรธเคืองอะไรมากนัก เขาคิดว่าลูกสาวยังมีปราณอาฆาตต่อเขา โทษที่เขาหาเธอไม่พบมานานกว่าสิบปี

เขาตบไหล่หนิงกั๋วฝู่ด้วยความรู้สึกขออภัยเล็กน้อย เพื่อส่งสัญญาณว่าให้เขาจัดการเองเถอะ

โจวเป่าหมินถอนหายใจ ในน้ำเสียงเจือแววยอมประนีประนอม

“ไฉ่เวย เธอเป็นลูกคนเดียวของฉัน ฉันจะทำเป็นไม่สนใจความรู้สึกของเธอได้ยังไง

เอาอย่างนี้แล้วกัน ในเมื่อเธอให้ความสำคัญกับมารดาบุญธรรมของเธอขนาดนี้ ก็พาเธอเดินทางกลับเมืองหลวงไปด้วยกันเลย ต่อไปพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน”

หยางไฉ่เวยกลับไม่ได้คิดว่านี่เป็นเรื่องดี ฟังดูอาจจะเข้าท่า แต่พอคิดใคร่ครวญดูให้ละเอียดแล้ว แม่ของเธอจะไปใช้ชีวิตสุขสบายในบ้านคนอื่นได้อย่างไร