ตอนที่ 39 สาปให้ฟันผุปากเน่าลิ้นเปื่อย กินข้าวไม่ลงสักเม็ด

ตอนที่ 39 สาปให้ฟันผุปากเน่าลิ้นเปื่อย กินข้าวไม่ลงสักเม็ด

สาปให้ฟันผุปากเน่าลิ้นเปื่อย กินข้าวไม่ลงสักเม็ด

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หยางไฉ่เวยบิดขี้เกียจทั้งที่ตายังปรือ สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้อง ก็เห็นแผ่นหลังของโหยวซู่ฉินที่กำลังรีบร้อนออกไป

“เช้าป่านนี้ สะใภ้รองไม่ทำกับข้าวแล้วยังออกจากบ้านไป จะไปทำอะไรกันน่ะ” หลิวชุ่ยฮวาขมวดคิ้วพูด

สือหงหลิงหัวเราะ “พี่สะใภ้ใหญ่ จะไปยุ่งอะไรมากมาย ยังไงคนที่ต้องหิวท้องกิ่วก็ไม่ใช่พี่ใหญ่อยู่แล้ว”

หลิวชุ่ยฮวาคิดดูก็จริง จึงเลิกสนใจว่าโหยวซู่ฉินไปไหน แล้วตั้งใจทำกับข้าวต่อ

จนคนตระกูลหยางกินข้าวเช้าเสร็จ เตรียมตัวจะออกไปทำงานในไร่ โหยวซู่ฉินก็ยังไม่กลับมา