ตอนที่ 5 ฉันไม่มีความสนใจไปเป็นแม่เลี้ยงให้คนอื่นหรอก

ตอนที่ 5 ฉันไม่มีความสนใจไปเป็นแม่เลี้ยงให้คนอื่นหรอก

หยางอ้ายกั๋วเห็นแม่ของตนโมโห จึงเพิ่งจะรู้สึกตัวลูบบาดแผลบนใบหน้าที่ยังคงปวดบวมระบม แล้วหุบปากลงอย่างกระดากอาย ไม่พูดจาอีกต่อไป

หากเปิดปากพูดอีกแล้วโดนตีซ้ำอีกยก มิใช่ว่าจะยิ่งเสียหน้าต่อหน้าผู้เยาว์หรอกหรือ ยิ่งไปกว่านั้นลึก ๆ ในกระดูกเขายังคงกลัวแม่ของตนลงมือตีคนอยู่ดี

ในแววตาของหยางอ้ายหมินคนที่สามวาบผ่านความผิดหวังระลอกหนึ่ง เขายังคิดอยากให้หัวหน้าก่อเรื่องให้วุ่นวายอีกสักหน่อย หากสามารถแยกครอบครัวได้ก็คงจะดียิ่งขึ้น

เขาอายุน้อยกว่าหัวหน้าสิบปี ลูก ๆ ย่อมเด็กกว่าบ้านของหัวหน้าอยู่มาก ลูกชายสองคนของบ้านหัวหน้าก็ถึงวัยแต่งภรรยาแล้ว สินสอดย่อมต้องใช้จ่ายออกไปไม่น้อย