กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 500 - การนอนกลางวันอันเป็นนิรันดร์
ห้วงลึกไร้ซึ่งเสียงตอบรับ
ดวงตาอันละโมบและบ้าคลั่งนับไม่ถ้วนเหล่านั้น หลังจากหวายอินยกแก้วคารวะ ก็ทำเพียงจ้องมองเขาเขม็ง
ราวกับฝูงสุนัขจรจัดที่หิวโซ กำลังประเมินว่าเนื้อชิ้นตรงหน้านี้มีพิษเคลือบอยู่หรือไม่
การคุมเชิงกัน
ความเงียบสงบก่อนพายุจะพัดกระหน่ำที่ชวนให้อึดอัดใจ
ทว่า สิ่งที่ทำลายความเงียบสงบนี้ กลับไม่ได้มาจากห้วงลึก
หากแต่มาจากพิกัดที่หวายอินแกล้งทำเป็นมองข้ามไปพิกัดนั้น
ตัวหนังสือชอล์กที่อ้างตนว่าเป็น โลกแห่งความจริงข้างบ้าน ทิ้งเอาไว้ ในยามนี้พลันลุกไหม้ขึ้นมา เผาทำลายกำแพงผลึกแห่งมิติจนทะลุเป็นรู ดั่งเหล็กนาบไฟที่ประทับลงบนป้ายหน้าประตูของแดนต้นกำเนิดแห่งมโนฝันหมื่นภพอย่างหักหาญ
นอนพอหรือยัง