เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 487 - จุดจบของอุดมการณ์
"เขา หลับไปแล้วงั้นหรือ"
จ้าวแห่งระเบียบคุกเข่าลงกลางความว่างเปล่า สองมือประคองเศษซากหอกยาวที่แตกละเอียด น้ำเสียงแผ่วเบาดั่งสายควันที่พร้อมจะจางหายไปได้ทุกเมื่อ
ชุดเกราะสงครามสีเงินที่เขาเคยภาคภูมิใจกำลังหลุดลอกออก เผยให้เห็นเรือนร่างที่แห้งเหี่ยวดั่งท่อนไม้ผุพังอยู่ภายใน
ผู้ตื่นรู้นิรันดร์ซึ่งเป็นตัวแทนแห่งความตื่นรู้อย่างสมบูรณ์ และมีชื่อเสียงเรื่องการประมวลผลสามแสนล้านล้านครั้งต่อวินาที บัดนี้กลับนอนขดตัวอยู่บนตาข่ายความฝันสีขาวบริสุทธิ์ที่หวายอินถักทอขึ้น หลับปุ๋ยไปราวกับเด็กน้อย
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังส่งเสียงกรนออกมาเบาๆ อีกด้วย
เสียงกรนนี้เปรียบเสมือนค้อนหนักที่ฟาดลงบนจิตใจแห่งมรรคาที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวของจ้าวแห่งระเบียบอย่างจัง
"เป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้ไม่สมเหตุสมผลตามหลักตรรกะเลยสักนิด"
จ้าวแห่งระเบียบเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำจับจ้องหวายอินเขม็ง ตรงหางตามีหยดน้ำตาสีเงินไหลรินออกมา
"เขาคือรูปธรรมแห่งสัจธรรม เขาคือจุดสิ้นสุดของการวิวัฒนาการ ตัวตนเช่นเขาจะเป็นไปได้อย่างไร ที่จะยอมรับพฤติกรรมอันขลาดเขลาอย่างการพักผ่อนเช่นนี้"