กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 398 - ความเงียบสงัดของสุญญากาศแห่งกฎเกณฑ์
อาณาเขตดวงดาวที่เคยถูกรบกวนช่วงสั้นๆ ด้วยเสียงคร่ำครวญของอารยธรรมเทคโนโลยี ได้ถูกดินแดนหวายเซียงทิ้งไว้เบื้องหลังอันห่างไกลนานแล้ว
มันเปรียบเสมือนดาวตกชั่วนิรันดร์ ลากสายธารแสงอันเจิดจ้าตระการตาที่ประกอบขึ้นจากเศษเสี้ยวกฎเกณฑ์อันแปลกประหลาดนับไม่ถ้วน
ดำเนินต่อไปในการล่องลอยอันยาวนานที่ไร้จุดเริ่มต้นและไร้จุดสิ้นสุดท่ามกลางความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลอันไร้ขอบเขต
ในความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลไม่มีมโนทัศน์เรื่องเวลาและมิติ ช่วงระยะห่างของลมหายใจแต่ละครั้ง ก็อาจจะก้าวข้ามระยะทางอันห่างไกลที่มนุษย์ปุถุชนไม่อาจจินตนาการได้แล้ว