เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 390 - การดิ้นรนอันสิ้นหวัง
สะพานเดินเรือของเรือรบลงทัณฑ์สวรรค์เงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงเลือดในกายที่สูบฉีดผ่านแก้วหูของตนเอง
แสงสีทองจางๆ อันอ่อนโยนที่ดูราวกับจะพังทลายได้เพียงแค่สัมผัส บัดนี้กลับคล้ายกรงขังที่มองไม่เห็นซึ่งกักขังจักรวาลทั้งผืนเอาไว้
นายพลหม่าเค่อนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนบัลลังก์ของผู้บัญชาการ สองตาว่างเปล่าไร้แวว
ความภาคภูมิใจ ความมั่นใจ และกฎเหล็กแห่งอารยธรรมเทคโนโลยีที่เขายึดมั่นศรัทธามาตลอดชีวิต
ถูกบดขยี้กลายเป็นธุลีที่น่าขันที่สุดภายใต้การ กะพริบ เพียงแผ่วเบาเมื่อครู่นี้
"ท่านนายพล พวกเรา"
เสียงของหัวหน้าเจ้าหน้าที่สรรพาวุธแห้งผากและแหบพร่า เต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่แทบจะล้นทะลัก
เขาอยากจะถามว่าพวกเราควรทำอย่างไรต่อไป
แต่เขาไม่อาจเอ่ยปากถามออกไปได้