กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 382 - มหาบรมมรรคาสั่นสะท้าน ร่างอวตารบรรพชนต้นหวาย
ส่วนลึกแห่งความโกลาหล
ภายในเรือรบพิพากษาเงียบสงบ
เสียงถอนหายใจที่คล้ายดังมาจากปลายทางแห่งยุคสมัยได้จางหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ทว่าวิญญาณแห่งความตายพลันเงยหน้าขึ้นในทันใด ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้าเขม็ง
"ใครกัน"
น้ำเสียงของเขาตึงเครียด แฝงความตกตะลึงที่ไม่อาจปิดบัง
วิญญาณแห่งแสงสะดุ้งตกใจกับท่าทีของเขา ร่างเล็กๆ แข็งทื่อไปในทันที
นางหันมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก แต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ
"เป็นอะไรไป" วิญญาณแห่งชีวิตก็มองวิญญาณแห่งความตายด้วยความสงสัย นางไม่ได้สัมผัสถึงกลิ่นอายผิดปกติใดๆ เลย