เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 356 - ซากโบราณแห่งความโกลาหล กลิ่นอายดึกดำบรรพ์
เรือบ้านหวายเซียงลอยนิ่งสงบอยู่กลางทะเลสาบแห่งพลังงานความโกลาหลอันราบเรียบ ราวกับเรือลำน้อยที่กำลังหยุดพักผ่อน
อาณาเขตแห่งความเงียบงันที่กางออกโดยอัตโนมัติจากปราการพิทักษ์โลก เปรียบเสมือนตาข่ายไร้รูปขนาดยักษ์ที่ดูดซับพลังงานความโกลาหลอันบริสุทธิ์และอ่อนโยนรอบข้างอย่างละเมียดละไม
ทุกสิ่งทุกอย่างดูเงียบสงบและสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
ภายในเรือสำราญเรือบ้านหวายเซียง
วิญญาณแห่งแสงนอนเอกเขนกอยู่บนสนามหญ้าแสงทองแห่งบุญบารมีอย่างเบื่อหน่าย นางหาวออกมาหนึ่งหวอด ปีกเล็กๆ ขยับพัดไปมาอย่างเฉื่อยชา
"ที่นี่เงียบจังเลย ไม่มีเสียงอะไรเลยสักนิด"
วิญญาณแห่งชีวิตนั่งอยู่บนกิ่งก้านของต้นไม้ค้ำจุนพิภพ แกว่งขาไปมาพลางหรี่ตาลงอย่างสบายอารมณ์
"ใช่แล้ว สายตาของนายท่านยอดเยี่ยมเสมอ ที่นี่เหมาะกับการนอนกลางวันที่สุดเลย"