เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 330 - ปัจจัยแปรผันใหม่แห่งมหาเคราะห์
ณ ดินแดนประจิมโคทาน เขาซือถัว
สถานที่ซึ่งสมควรจะเต็มไปด้วยไอปีศาจพวยพุ่งเสียดฟ้าและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ยามนี้กลับเงียบสงบจนดูพิลึกพิลั่น
ปีศาจน้อยสามหมื่นตน ไม่มีตนใดออกลาดตระเวนตรวจตราภูเขาเลยแม้แต่ตนเดียว ต่างพากันนอนหลับระเกะระกะอยู่ภายในถ้ำ เสียงกรนดังประสานกันระงม
ภายในถ้ำซือถัว พญาราชสีห์ครามอ้าปากหาวหวอดใหญ่ น้ำตาคลอเบ้า
"พี่ใหญ่ เจ้าลิงนั่นยืนด่าอยู่หน้าถ้ำมาครึ่งชั่วยามแล้วนะ"
ราชสีห์เผือกนอนพิงผนังหิน แม้แต่เปลือกตาก็ยังขี้เกียจจะขยับเปิด
"ปล่อยให้มันด่าไปเถอะ พอด่าจนเหนื่อยเดี๋ยวก็ไปเอง"
"แต่มันด่าหยาบคายมาก บอกว่าจะถลกหนังพวกเราไปทำกลอง เอากระดูกไปต้มน้ำแกง"
พญาราชสีห์ครามอ้าปากหาวอีกครั้ง รู้สึกหมดเรี่ยวแรงไปทั้งร่าง