เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 312 - มรรคาหวายอินไร้รูป
ณ ส่วนลึกของทะเลเหนือ คุนเผิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนก้อนหินยักษ์ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
มารในใจนับพันปีเกาะติดแน่นราวกับหนอนชอนกระดูก ทรมานเขาทุกวันจนแทบมีชีวิตอยู่อย่างตายทั้งเป็น นับครั้งไม่ถ้วนที่เขาคิดอยากจบความเจ็บปวดนี้ลงเสีย แต่ก็ยังตัดใจทิ้งการบำเพ็ญเพียรทั้งชีวิตไม่ได้
"ไม่ไหวแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปต้องตายแน่นอน"
คุนเผิงลืมตาคู่สีแดงก่ำขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง มารในใจเริ่มกลืนกินรากฐานดั้งเดิมของเขา ตบะความรู้ถดถอยลงทุกวัน
"วัฒนธรรมนิทราใต้ร่มหวาย บางทีอาจช่วยฉันได้จริงๆ"
เขานึกถึงข่าวลือเหล่านั้น ที่บอกว่าบรรพชนต้นหวายสามารถชำระล้างมารในใจ ช่วยให้ผู้คนได้รับความสงบสุขที่แท้จริง
"ลองดูหน่อยจะเป็นไรไป"
คุนเผิงลุกขึ้นยืน เหาะมุ่งหน้าไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้น ตลอดเส้นทางมารในใจกำเริบขึ้นไม่หยุด จนแทบจะร่วงหล่นจากก้อนเมฆอยู่หลายหน
บริเวณรอบนอกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ คุนเผิงหยุดฝีเท้าลง