กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 272 - มรสุมวังมังกร
ท้องพระโรงวังแก้วผลึกพังทลายไปครึ่งหนึ่ง
ไข่มุกตรึงสมุทรที่เดิมทีลอยอยู่บนยอดตำหนัก ยามนี้แสงหม่นแสงลง กลิ้งอยู่บนพื้นหยกที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว
พญามังกรทะเลตงไห่ อ่าววั่ง นั่งอยู่บนบัลลังก์ที่เอียงกะเท่เร่ มือข้างหนึ่งกุมหน้าผาก อีกข้างกำที่วางแขนไว้แน่น
น้ำในท้องพระโรง ขุ่นมัวเป็นอย่างยิ่ง
เสนาเต่าตนหนึ่งคุกเข่าอยู่ด้านล่าง บนกระดองเต่ามีรอยแตกร้าวชัดเจนหนึ่งรอย
"ท่านพญามังกร ตรวจสอบแน่ชัดแล้วขอรับ"
"พูด" น้ำเสียงของอ่าววั่งแผ่วเบา แฝงความเหนื่อยล้าที่ไม่อาจสะกดกลั้น
"ค่ายกลและเขตอาคมในวัง เสียหายไปเจ็ดส่วน ประตูคลังสมบัติถูกสะเทือนจนแตก สมบัติวิญญาณหลายชิ้นสูญเสียพลังวิญญาณไป"
"แล้วชีพจรปฐพีล่ะ"