กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 248 - เจียงจื่อหยาลงจากเขา ไอเคราะห์ภัยฟุ้งกระจาย
โลกใบเล็กของหวายอิน ยังคงสงบเงียบเช่นเดิม
แสงสว่างหยุดนิ่ง กาลเวลาหยุดหมุน
จิตสำนึกของเขาลอยล่องอยู่ท่ามกลางความอบอุ่นอันเป็นนิรันดร์ ทุกลมหายใจเข้าออกล้วนทำให้กฎเกณฑ์ของความฝันนี้กลมกลืนและสมบูรณ์ยิ่งขึ้น
ระดับพลังเติบโตขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียง
เขาเพียงแค่นอนหลับต่อไป
ภูเขาคุนหลุน พระราชวังอวี้ซี
เจียงจื่อหยาผู้มีผมขาวโพลน คุกเข่าอยู่บนเบาะรองนั่ง
เบื้องหน้าของเขา ร่างของหยวนสื่อเทียนจุนนั่งอยู่บนแท่นเมฆา มองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน มีเพียงสุรเสียงลอยลงมา
"ถึงเวลาแล้ว"