กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242 - นักบุญตระหนักรู้ เทพนิทราผลิหน่อ
โลกใบเล็กของหวายอิน
ที่แห่งนี้ ไร้ซึ่งกาลเวลาพันปี
ผีเสื้อตัวหนึ่งขยับปีก จากจังหวะยกขึ้นจนกระทั่งพับลง ภายนอกก็ผ่านพ้นการผลัดเปลี่ยนราชวงศ์ไปแล้วหนึ่งยุคสมัย
แสงสว่างหยุดนิ่ง เสียงเงียบสนิท
จิตสำนึกของเขา คือสสารเพียงหนึ่งเดียวที่ไหลเวียนอยู่ในดินแดนแห่งนี้
การสูดลมหายใจเข้าออกโดยไร้สติในแต่ละครั้ง ล้วนทำให้กฎเกณฑ์ของความฝันนี้กลมกลืนและสมบูรณ์ยิ่งขึ้น
ระยะห่างระหว่างเขากับ มรรคาสวรรค์ ถูกลบล้างไปทีละน้อยในทุกลมหายใจ
เงียบเชียบ ไร้สุ้มเสียง
นอกชั้นฟ้าสามสิบสาม พระราชวังจื่อเซียว