เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 221 - ข่มขวัญทั่วทั้งหงฮวง เลือดและน้ำตาของเผ่าพ่อมด
หน้าหุบเขาสงบนิ่งจนไร้สรรพเสียง
ซากเนื้อและเลือดสีแดงฉานที่ยังอุ่นอยู่นั้นเปรียบเสมือนพรมอันน่าสยดสยองที่ปูลาดไปทั่วผืนแผ่นดิน
ในอากาศ กลิ่นคาวเลือดรุนแรงผสมผสานกับกลิ่นหอมสะอาดของพรรณไม้ที่แผ่ออกมาจากอาณาเขตแห่งความสงบอย่างประหลาด
กลายเป็นกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่กระทั่งจิตวิญญาณยังต้องสับสนปั่นป่วน
เหล่านักรบพ่อมดเพียงไม่กี่คนที่รอดชีวิตต่างยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ชีวิต
บนร่างของพวกเขาเต็มไปด้วยเศษเนื้อและเศษกระดูกของสหายร่วมรบ ในดวงตาหลงเหลือเพียงความหวาดกลัวอันบริสุทธิ์และยากจะทำความเข้าใจ
รากอากาศที่ดูคล้ายกิ่งหลิวซึ่งลอยเคว้งอยู่กลางอากาศโบกสะบัดเบาๆ
คล้ายกับกำลังชื่นชมผลงานชิ้นเอกของตนเอง
ทันใดนั้น มันก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง