เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 216 - คำสั่งห้ามเมล็ดหวาย เริ่มสถาปนากฎเกณฑ์
แดนประจิมโคทาน ภายในหุบเขาที่ถูกถล่มจนราบเป็นหน้ากลองแห่งนั้น
มารเฒ่าเฮยซานยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ประหนึ่งรูปปั้นหินที่ถูกลมกัดกร่อน
ในดวงตาของเขา ไม่มีความสะใจจากการสังหารบรรพชนชื่อเสียหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความเคว้งคว้างว่างเปล่า และความหวาดกลัวอันไร้ที่สิ้นสุด
สมบัติล้ำค่าที่เกือบจะตกถึงมือ เมล็ดหวายที่สามารถช่วยให้วิชามารของเขารุดหน้า หรือกระทั่งช่วยให้มองเห็นขอบเขตที่สูงส่งกว่า
กลับถูกพลังที่ไม่อาจทำความเข้าใจและไม่อาจขัดขืน ดึงกลับคืนไปต่อหน้าต่อตาของเขาเช่นนี้
เขาไม่สามารถจับร่องรอยที่มาของพลังขุมนั้นได้เลยแม้แต่น้อย สัมผัสได้เพียงความต่ำต้อยกระจิริดของตนเองที่มาจากส่วนลึกของวิญญาณ
"ไม่ ไม่จริง"
เขาพึมพำกับตนเอง น้ำเสียงแห้งผาก คล้ายสูญสิ้นเรี่ยวแรงทั้งหมดไปแล้ว
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน เช่นเดียวกับผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ ที่รอดชีวิตมาได้ หรือคนที่เพิ่งจะเร่งรุดมาถึง