เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 170 - เสวียนตูมาส่งของขวัญกลับได้รู้แจ้ง
ใต้เชิงเขาปู้โจว สรรพเสียงล้วนเงียบสงัด
เสวียนตูนั่งขัดสมาธิ ดั่งก้อนหินที่ตัดขาดจากโลกภายนอก เบื้องหน้าของเขา ยอดสมบัติที่ถูกห่อหุ้มด้วยไอความโกลาหล กำลังเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างเงียบเชียบไร้เสียง
ต้นกำเนิดแห่งความโกลาหลอันเข้มข้นที่เพียงพอจะทำให้ระดับกึ่งนักบุญต้องตาลุกวาว ไม่ได้ถูกกลืนกินอย่างบ้าคลั่งรุนแรง ทว่ามันเปรียบเสมือนหมอกบางยามเช้าที่ถูกแสงแดดระเหยอย่างอ่อนโยน แปรสภาพเป็นกระแสสายธารเล็กๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า หลอมรวมเข้าสู่ทุ่งหญ้าที่ปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าหม่นอย่างเงียบงัน
ไม่มีการตอบรับ และไม่มีคำขอบคุณ
ปรมาจารย์หวายอินที่กำลังหลับใหล คล้ายจะไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ต่อของขวัญสงบจิตชิ้นนี้
ทว่า ตัวเขตแดนผืนนั้น กลับให้การตอบสนองที่ซื่อสัตย์ที่สุด