เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 160 - รากไม้คือเครื่องฟอกวิญญาณ
ท่ามกลางทะเลโลหิตแห่งยมโลก สีหน้าของปรมาจารย์หมิงเหอ ย่ำแย่ยิ่งกว่าน้ำเลือดใต้ร่างของเขาเสียอีก
ความคิดอันตรายยิ่งนั้น เปรียบเสมือนสะเก็ดไฟที่ถูกจุดขึ้น เผาไหม้อย่างบ้าคลั่งในวิญญาณของเขา
ยึดเอาพลังแห่งการชำระล้างนี้มาเป็นของตนเองหรือ?
พูดง่ายเหลือเกิน! ต้นตอของพลังสายนี้ คือตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวที่แม้แต่นักบุญยังไม่กล้าไปแตะต้อง การไปขโมยพลังของเขา จะต่างอะไรกับการไปยืนด่ากราดอยู่หน้าประตูตำหนักปานกู่เล่า?
ทว่า คุณสมบัติที่พลังสายนั้นสำแดงออกมา กลับเปรียบเสมือนยาพิษที่ร้ายแรงที่สุด ที่คอยล่อลวงเขาอย่างลึกซึ้ง
เขาสัมผัสได้ว่า พลังแห่ง "ความสงบ" นี้ มิใช่การเข่นฆ่า มิใช่การทำลายล้าง หากแต่เป็น "การกลืนกลาย" ที่เป็นต้นกำเนิดและไร้ทางแก้ ยิ่งกว่าเดิม มันสามารถทำให้ทุกสิ่งที่บ้าคลั่งและโกลาหล หวนคืนสู่ความสงบสัมบูรณ์ได้