เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 146 - โฮ่วถู่มาเยือนอีกครา สายเลือดผานกู่
ศาลสวรรค์เผ่าอสูรหนีไปแล้ว
พวกเขาหนีกลับไปยังดาวสุริยันบนเก้าชั้นฟ้าด้วยความเร็วที่ลนลาน แตกตื่น และหวาดกลัวยิ่งกว่าตอนขามาเสียอีก
มังกรเทพทองคำม่วงที่เคยแผ่แรงกดดันสะกดทั่วทั้งแดนหงฮวง ซึ่งรวมตัวขึ้นจากโชคชะตาของเผ่าอสูรนับร้อยล้าน มาบัดนี้กลับไม่ต่างจากปลาไหลโคลนที่ถูกดึงเส้นเอ็นมังกรออก หางมังกรกุดหายไปท่อนใหญ่ ลำตัวมังกรที่เหลืออยู่ก็หม่นหมองไร้ประกาย ทั้งยังเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวทั่วทั้งร่าง
ตี้จวิ้นนั่งทรุดตัวลงบนบัลลังก์สมเด็จฟ้า ใบหน้าขาวซีดราวกับแผ่นกระดาษทองคำ มุมปากยังมีคราบโลหิตสีทองที่ยังไม่แห้งสนิทเปรอะเปื้อนอยู่ เขากำแผนผังเหอถูและตำราลั่วซูในมือแน่น แววตาของจอมราชันที่เคยกวาดมองใต้หล้าอย่างทรนง ในยามนี้กลับหลงเหลือเพียงความหวาดผวาและความตระหนกที่ไม่อาจขจัดสิ้น
เขาพ่ายแพ้แล้ว
พ่ายแพ้อย่างไร้เหตุผล พ่ายแพ้อย่างหมดรูปสิ้นท่า
แม้แต่หน้าของฝ่ายตรงข้าม เขาก็ยังไม่ได้เห็นด้วยซ้ำ ทว่าสิ่งที่เขาภาคภูมิใจและเป็นรากฐานของเผ่าอสูรทั้งหมดอย่างโชคชะตาฟ้าดิน กลับถูกอีกฝ่ายกัดกินไปคำใหญ่ราวกับเป็นของหวานตบท้ายมื้ออาหาร