เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 143 - ฉันแค่นอนหลับ พวกนายแอบมาป้อนข้าวให้ฉันเนี่ยนะ? ด้อมแรกแห่งฮงฮวงถือกำเนิด!
ภายในพระราชวังจื่อเซียว มุมปากของปรมาจารย์มรรคาหงจวินกระตุกขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้
เขามองดูเศษเสี้ยวกฎเกณฑ์แห่งความโกลาหลนับร้อยนับพันสายที่แม้แต่ตัวเขายังรู้สึกว่าจัดการได้ยาก กำลังเข้าแถวรอรับอาหารกล่องอย่างว่าง่าย และถูกต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นกินจนเกลี้ยง
ความรู้สึกนี้ เปรียบเสมือนการได้เห็นยอดฝีมือผู้ไร้เทียมทาน ไม่ยอมไปประลองยุทธ์กับจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ แต่กลับก้มหน้าก้มตาเก็บขวดน้ำพลาสติกและเศษกระดาษหนังสือพิมพ์ริมถนนอย่างสนุกสนาน แถมยังคัดแยกขยะและนำกลับมารีไซเคิลอย่างมีความสุข
"นี่ นี่มันกำลัง... เก็บขยะอย่างนั้นหรือ"
หงจวินพึมพำกับตนเองด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงเขาคนเดียวที่ได้ยิน
นักบุญผู้บรรลุมรรคาสวรรค์ผู้นี้ เป็นครั้งแรกที่เกิดความสับสนต่อคำว่ามรรคาขึ้นมาในใจ
ที่แท้แล้ว มรรคา ยังสามารถฝึกฝนด้วยวิธีเช่นนี้ได้ด้วยหรือ
ความสับสนของปรมาจารย์มรรคา ย่อมไม่อาจส่งผลกระทบต่อหวายอินที่กำลังดื่มด่ำกับสปาแห่งความโกลาหลระดับยอดเยี่ยมได้