เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 118 - ฉันแค่อยากนอนเงียบๆ อย่าปลุกฉันบ่อยๆ สิ
สภาพอันน่าเวทนาของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ในเวลานี้ หากคนรุ่นหลังได้รับรู้ เกรงว่าจะกลายเป็นเรื่องน่าขันไปตลอดกาล
พวกเขาเหมือนถูกค้อนยักษ์ที่มองไม่เห็นกระหน่ำตีลงมา หรือเหมือนถูกน้ำแข็งหมื่นปีราดรดศีรษะ ความฮึกเหิมและความมั่นใจที่ได้จากการฟังมรรคาที่พระราชวังจื่อเซียว ถูกการสะบัดใบไม้เพียงเบาๆ บนยอดเขาปู้โจวพัดกระเจิงจนมลายสิ้น เหลือเพียงความตระหนก ความหวาดกลัว และความโล่งใจที่รอดชีวิตมาได้
ไท่ชิงเหล่าจื่อในเวลานี้ไม่มีความสงบนิ่งหลงเหลืออยู่ วัวเขียวควบทะยานจนแทบจะฉีกกระชากความว่างเปล่า ใบหน้าที่ไม่เคยแปรเปลี่ยนของเขาปรากฏรอยยิ้มเจื่อนออกมา
"การบำเพ็ญของผู้อาวุโสท่านนี้ เกรงว่าจะอยู่นอกเหนือขอบเขตความเข้าใจของพวกเราไปแล้ว"
หยวนสื่อเทียนจุนยิ่งเคร่งเครียด เมฆมงคลรอบกายปั่นป่วนดั่งคลื่นยักษ์ หยกหรูอี้สามสมบัติสั่นสะเทือนไม่หยุด คล้ายได้รับความตระหนกเช่นกัน ในใจของเขาคิดว่า
ตัวตนระดับนี้ เพียงแค่ความคิดเดียวก็สามารถกำจัดพวกเราได้ ห้ามไปล่วงเกินเด็ดขาด