เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106 - ปรมาจารย์มรรคาตกตะลึง ผู้ที่พลิกคว่ำแดนประจิมกลับกลายเป็นท่านนั้นหรือ
ดินแดนประจิมในเวลานี้ ไม่หลงเหลือความอึกทึกและความบ้าคลั่งดังเช่นก่อนหน้านี้อีกต่อไป
ปรมาจารย์มารหลัวโหวผมเผ้ากระเซอะกระเซิง บนร่างมารที่เคยหยิ่งผยองไร้ผู้ต่อกร บัดนี้เต็มไปด้วยรอยแยกน่าสะพรึงกลัวที่เกิดจากธงผานกู่ ปราณกระบี่แห่งความโกลาหลสายแล้วสายเล่าเปรียบเสมือนหนอนชอนกระดูกที่คอยกัดกร่อนบั่นทอนต้นกำเนิดวิถีมารของเขาอย่างไม่หยุดยั้ง บัวดำดับสูญสิบสองกลีบใต้ฝ่าเท้าของเขามีแสงหม่นแสงลง บนกลีบบัวถึงกับปรากฏรอยร้าวละเอียดเล็กน้อย สี่กระบี่ประหารเซียนส่งเสียงครวญครางอย่างน่าเวทนา แสงดุร้ายบนทวนสังหารเทพก็ไม่น่าเกรงขามดั่งเช่นก่อนหน้านี้อีกแล้ว
พ่ายแพ้แล้ว
พ่ายแพ้อย่างหมดรูปและสิ้นเชิง
ในดวงตาของหลัวโหวเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ความเคียดแค้น และความสับสนงุนงงอย่างลึกซึ้ง