เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 83 - ที่หลบภัยหลงฮั่น เชิงภูเขาปู้โจวคือความหวังสุดท้ายของสิ่งมีชีวิต
ไฟสงครามแห่งมหาภัยพิบัติหลงฮั่น ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับสัตว์ร้ายที่หลุดการควบคุม มันกวาดล้างไปทั่วทุกมุมของดินแดนหงฮวง ดึงฟ้าดินเข้าสู่สีเลือดอันไร้ขอบเขต สิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิดที่เคยอยู่สูงส่งเหนือใคร ในตอนนี้ก็เปรียบเสมือนเรือลำน้อยในทะเลที่บ้าคลั่ง พร้อมจะอับปางได้ทุกเมื่อ
เลือดและไฟกลายเป็นโทนสีหลักที่ชวนให้คลื่นไส้ของฟ้าดิน เสียงร้องโหยหวนและเสียงคร่ำครวญคือดนตรีประกอบที่บาดหูที่สุดในยุคนี้
ทว่า ท่ามกลางรอยต่อของไฟสงครามและความสิ้นหวังอันไร้ขอบเขตนี้ พื้นที่ตายซากที่ถูกหวายอิน สร้างขึ้นด้วยการนอนหลับ บริเวณเชิงภูเขาปู้โจว กลับเปรียบเสมือนไข่มุกที่โดดเดี่ยว มันถูกเล่าขานอย่างเงียบๆ จากปากของสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอซึ่งดิ้นรนเอาชีวิตรอดท่ามกลางไฟแห่งหายนะ กลายเป็นตำนานที่แฝงไปด้วยความยำเกรงและความหวัง