กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 - ความโกลาหลเป็นเตียง มรรคาเป็นหมอน! อายุขัยห้าสิบล้านปีหล่อหลอมความอมตะ!
หวายอินสลัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดทิ้งไป
จิตสำนึกทั้งหมดของเขาจมดิ่งลงสู่การหลับใหลอันไร้ขอบเขตอีกครั้ง
เป้าหมายเล็กๆ อย่างอายุขัย 100 ล้านปี เป็นเหมือนประภาคารในความมืดมิด ชี้ทางในการนอนหลับให้กับเขา
เขาต้องนอน
นอนให้ฟ้าถล่มดินทลาย
นอนให้ผืนน้ำแห้งเหือดหินผาแหลกสลาย
ความโกลาหลไม่มีการบันทึกเวลา วันเวลาอันยาวนานค่อยๆ ผ่านพ้นไป
"พื้นที่ความสบาย" ของหวายอิน ค่อยๆ แผ่ขยายออกไปยังส่วนลึกของความโกลาหลอย่างเงียบเชียบ ตามจังหวะการหายใจอันยาวนานของเขาในแต่ละครั้ง