บทที่ 89: จะมาแล้วเหรอ

บทที่ 89: จะมาแล้วเหรอ

....

หนึ่งเดือนต่อมา

ยามพลบค่ำ

เมฆสีแดงฉานราวกับเปลวเพลิงลุกโชนขึ้นตรงขอบฟ้า

สวีเชวี่ยนั่งเอนอยู่บนดาดฟ้าของตึกสูง

เขาทอดสายตามองดวงอาทิตย์เจิดจ้าที่ค่อยๆ ลับหายไปตามเส้นขอบฟ้า แววตาดำสนิทวูบไหวด้วยอารมณ์บางอย่าง ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

สายลมอ่อนพัดผ่าน

โอวหยางอู้ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขาโดยไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไร

จากนั้นก็นั่งลงเคียงข้าง พลางมองไปยังเบื้องหน้า