กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 22: ขั้นสามสู้สองขั้นสี่? ฉันได้เปรียบ!
....
บนภูเขาไร้ผู้คน
เงียบสงัดไร้สุ้มเสียง
มีคนอีกสามคนเดินขึ้นมาตามถนนโคลนสายนี้
“ที่แบบนี้มีคนเดินด้วยเหรอ?” สุนัขมนุษย์นั่งอยู่บนไหล่ของชายร่างกำยำ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
หลิงเทียนเซิ่งรีบอธิบายว่า “ใช่ เพราะไม่มีใครคิดว่าจะมีคนมาที่แบบนี้ ฉันถึงสร้างโกดังเก็บยาไว้ข้างใน”
กลุ่มบริษัทเทียนเซิ่งมียาที่ไม่อาจเปิดเผยต่อสาธารณะอยู่มากมาย ยาพวกนั้นยังไม่ผ่านการตรวจคุณภาพหลังผลิต จึงนำออกมาวางขายอย่างเปิดเผยไม่ได้ ทำได้แค่หาสถานที่เก็บไว้
“หุบเขานี้ฉันเป็นคนคัดเลือกเองกับมือ! รับรองว่าไม่มีใครหาเจอแน่!”
เขาจงใจเน้นเสียงคำว่า ‘ไม่มีใครหาเจอ’ เป็นพิเศษ