บทที่ 27 - เหลียงเสวี่ยผู้น่าสงสาร

บทที่ 27 - เหลียงเสวี่ยผู้น่าสงสาร

ตลอดสองชั่วโมงเต็ม เหลียงเสวี่ยเอาแต่ก้มหน้าเล่าเรื่องราวอย่างแผ่วเบา

ในที่สุดหลินฟานก็เข้าใจที่มาที่ไปทั้งหมด ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงไม่เคยทำหน้าดีๆ กับตนเองเลยตั้งแต่แรก

เมื่อมองเหลียงเสวี่ยที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยดวงตาที่ชื้นแฉะ หลินฟานก็รู้สึกสงสารจับใจ เผลอดึงเธอเข้ามากอดโดยไม่รู้ตัว

"ขอโทษนะ เป็นความผิดของผมเอง!"

หลังจากหลินฟานพูดประโยคนี้จบ เขาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเหลียงเสวี่ยที่อยู่ในอ้อมกอดสั่นสะท้านไปทั้งตัว ทันใดนั้นเธอก็หันกลับมา นั่งคร่อมอยู่บนตัวเขาแล้วกอดเขาไว้ ซบหน้าลงบนไหล่ของเขาร้องไห้ออกมา

คราวนี้หลินฟานก็เริ่มทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

ในความเข้าใจของหลินฟานมาโดยตลอด เหลียงเสวี่ยเป็นผู้หญิงที่ไร้ความรู้สึก เย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็ง