เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 88 ลูกของเรา
กู้จวินเหยี่ยนอยู่ที่สถานีรถไฟความเร็วสูงเป็นเวลานาน
เขามองรถไฟความเร็วสูงเคลื่อนออกไป จากเมืองเย่เฉิงถึงเมืองจิงใช้เวลาราวห้าชั่วโมง เขาอยากเดินทางไปด้วยเหลือเกิน แต่ตอนนี้ยังไปไม่ได้
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรระยะห่างระหว่างเขากับเจี่ยนเหอยิ่งไกลออกไปทุกที ทำได้เพียงมองส่งเธอจากไปครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็รั้งเธอไว้ไม่ได้
ด้านนอกมีเสียงลมคลั่งคำราม หัวใจของเขาราวกับถูกแทงจนเป็นรู ลมพัดกรูเข้าไปไม่หยุด จนแขนขาและทั่วร่างเย็นชาจนชาไปหมด
เขาทรุดนั่งลงบนที่นั่งอย่างหมดเรี่ยวแรง หลังไม่อาจตั้งตรง ข้อศอกพาดอยู่บนเข่า ส่วนมือทั้งสองข้างปิดใบหน้าไว้
ตอนนี้เจี่ยนเหอฟื้นความทรงจำแล้ว ยิ่งไม่มีทางฟังคำจัดการของเขา
เขาเองก็ไม่มีทางขังเธอไว้ข้างกายได้อีก
ทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?