เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 204 - ฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย
เช้าวันต่อมา จ้าวตงชวนพาเถียนรุ่นเย่ไปยังโรงเรียนประถมประจำอำเภอ ท่ามกลางความอาลัยอาวรณ์ของทุกคน เธอได้ทำเรื่องย้ายงานเสร็จสิ้นเรียบร้อย
ขอบตาของรุ่นเย่แดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย เธอทำงานอยู่ที่โรงเรียนประถมแห่งนี้มาหลายปี ย่อมมีความผูกพันกับสถานที่แห่งนี้อย่างลึกซึ้ง และที่สำคัญที่สุดคือความอาลัยที่มีต่อนักเรียนเหล่านั้น
"ถ้าอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะ ฉันไม่หัวเราะเยาะเธอหรอก"
จ้าวตงชวนยิ้มร่าพลางดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วช่วยซับน้ำตาที่หางตาให้รุ่นเย่
"คุณ ยังจะมาหัวเราะอีก"
รุ่นเย่ใช้กำปั้นน้อยๆ ทุบไปที่แผงอกของจ้าวตงชวนเบาๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด
"ไม่ขำแล้ว ไม่ขำแล้ว"
จ้าวตงชวนรีบหุบยิ้มทันที แสร้งทำสีหน้าขึงขังจริงจัง
เมื่อเห็นท่าทางของเขา เถียนรุ่นเย่กลับเป็นฝ่ายหลุดขำพรืดออกมาแทน