กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 185 - หลี่เซี่ยงเฉียนผู้หัวใจแหลกสลาย
จ้าวตงชวนจูงมือเถียนรุ่นเย่วิ่งหนีออกมาจากโรงเรียนประถมประจำอำเภอราวกับหนีภัย
"ฟู่" เขาถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก
"รุ่นเย่ ทำไมหน้าเธอถึงแดงขนาดนั้นล่ะ"
จ้าวตงชวนมองดูใบหน้าหวานที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหูของเถียนรุ่นเย่ แล้วแกล้งถามขึ้นทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
"เธอ...เธอปล่อยมือก่อนสิ..." เถียนรุ่นเย่ก้มหน้าแดงก่ำ หอบหายใจเบาๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนหวานอย่างที่สุด
"เอ่อ ขอโทษทีนะ เมื่อกี้มันรีบร้อนไปหน่อย สถานการณ์พาไปก็เลย..."
"ฮิๆ"
จ้าวตงชวนพูดไปเองก็อดขำไม่ได้ ข้ออ้างนี้มันช่างฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย เถียนรุ่นเย่ไม่ได้โง่เขลา ตรงกันข้ามเธอเป็นคนฉลาดมาก เพียงแค่ไม่ยอมเปิดโปงเขาเท่านั้น