เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46 - นี่หรือที่นายเรียกว่าเลี้ยงฉลอง
"ฉันเอาของพวกนี้ไปเก็บก่อน เดี๋ยวค่อยกลับมาหานาย" จ้าวตงชวนไม่ได้ปฏิเสธ เขาเพียงชี้ไปที่ถุงใบใหญ่ที่บรรจุนาฬิกาข้อมือจนเต็มซึ่งวางอยู่บนพื้น
"ตกลง นายไปเถอะ ฉันจะรอนายอยู่ในห้อง ขอจิบชาพักเหนื่อยสักหน่อย" หลี่ต้าต่านเข้าใจความกังวลของจ้าวตงชวนดี จึงไม่คิดจะรั้งไว้
จ้าวตงชวนใช้มือข้างเดียวหิ้วถุงใบนั้นขึ้นมาแล้วก้าวยาวเดินไปข้างหน้า ท่าทางดูสบายราวกับว่าสิ่งที่หิ้วอยู่เป็นเพียงถุงสำลี
หลี่ต้าต่านมองตามแผ่นหลังที่ค่อยห่างออกไปของจ้าวตงชวน ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจ ทำไมเสี่ยวหานคนนี้ถึงมีแรงเยอะขนาดนี้ นาฬิกาข้อมือ 200 เรือนอย่างน้อยก็น่าจะหนักสัก 60 จิน ถึงเขาจะยกขึ้นเหมือนกัน แต่รับรองว่าไม่ได้ยกสบายขนาดนี้แน่
หานลี่คนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ