กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 33 - ผมยอมรับ ผมขอหงายไพ่
จ้าวตงชวนที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ย่อมรู้ดีว่าพวกเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร และเขาก็รู้สึกจนใจไม่น้อย สถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนๆ เดียวจะเปลี่ยนแปลงได้ ช่องว่างความเหลื่อมล้ำทางฐานะมีมากขนาดนี้ ย่อมต้องมีคนที่คิดอยากจะหนีออกไปข้างนอก แต่การพัฒนาก็ต้องมีขั้นตอนของมัน และนี่คือความเจ็บปวดที่เกิดจากการพัฒนาในยุคสมัย
จ้าวตงชวนก้มหน้าก้มตากินข้าวโดยไม่พูดอะไร หลี่อวี้เอ๋อร์และหูเจี้ยนจวินต่างก็ก้มหน้ากินข้าวเช่นกัน ไม่มีใครกล้าปริปากแสดงความคิดเห็น
พ่อของหลี่อวี้เอ๋อร์กับเจ้าหน้าที่คนนั้นเห็นได้ชัดว่าเริ่มรู้ตัวแล้วว่าหัวข้อสนทนามันหนักอึ้งเกินไปและไม่ค่อยเหมาะจะคุยในสถานการณ์นี้ จึงเลิกคุยเรื่องนี้และเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นแทน