กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 200 - ชะตาชีวิตของสตรี
ยามซื่อกึ่ง (ราวสิบโมงเช้า)
ดวงตะวันลอยขึ้นสู่กึ่งกลางนภากว่าครึ่ง สาดแสงอาบไล้ทั่วลานเรือนจนอบอุ่นสบาย
ซูเหอหลับยาวรวดเดียวจนตะวันโด่ง แม้จะได้นอนเพียงไม่กี่ชั่วยาม แต่ก็ฟื้นฟูเรี่ยวแรงกลับมาได้หลายส่วน บัดนี้สมองจึงปลอดโปร่งแจ่มใสขึ้นมาก
นางผลักประตูห้องออกมายืนบิดขี้เกียจอยู่ใต้ชายคา ลานเรือนทุกมุมล้วนเต็มไปด้วยบรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวา
ยามนี้ในเพิงหัตถกรรม เซียวเยว่นั่งตัวตรงอยู่บนม้านั่งไม้ยาว กำลังจับมือสอนหญิงรับจ้างสองสามคนอย่างใกล้ชิด
บนโต๊ะเตี้ยตรงหน้านางมีแถบต้นทงเฉ่าเส้นเรียวบางวางเรียงเป็นตับ นิ้วมือพลิกขยับไปมาอย่างคล่องแคล่ว เพียงพริบตากลีบดอกไม้ที่บางราวกับปีกจักจั่นก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง