เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 197 - ยามราตรีสืบลึกอีกครา
ปลายยามอิ๋น (ราวตีห้า) ท้องฟ้ายังคงอยู่ในรอยต่อระหว่างความมืดมิดกับรุ่งอรุณ
ทิวเขาทางทิศตะวันออกเริ่มปรากฏแสงขาวจางๆ ดั่งท้องปลา ทว่ายังไม่ถึงเวลาที่ฟ้าจะสว่างโร่
คนกลุ่มหนึ่งเดินทางกลับมาถึงเชิงเขาโม่ซาน
เจ้าหมีดำตัวใหญ่ใช้สองอุ้งมืออันงุ่มง่ามประคองร่างสตรีที่หมดสติลงบนผืนหญ้า ก่อนจะทิ้งตัวนั่งแปะลงกับพื้น
พญาเสือโคร่งและพญาหมูป่าเมื่อเห็นสองสามีภรรยากระโดดลงสู่พื้นดิน ก็พากันหมอบลงหอบหายใจอยู่ข้างๆ
หงอิงยืนอยู่ข้างเท้าของซูเหอ มันชันหูขึ้นพร้อมกวาดสายตามองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง
เซียวเจิงมองซูเหอทีหนึ่ง แล้วหันไปมองแม่นางที่ยังคงหมดสติอยู่อีกครา ก่อนเอ่ยถามเสียงเบา "ภรรยา พวกเราจะไม่กลับบ้านหรือ?"
ซูเหอส่ายหน้าพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงขรึม