เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 175 - สัตว์อสูรพาหนะ
เมื่อเห็นหมีดำตัวใหญ่นั่งเงียบอยู่ด้านข้าง ซูเหออดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างจนใจ นางเดินไปตรงหน้ามัน ยื่นมือออกไปลูบแขนของมันเบาๆ
ช่วยไม่ได้ หมีดำตัวใหญ่ตัวสูงใหญ่เกินไปจริงๆ แม้จะนั่งลงก็ยังสูงกว่านางอยู่ช่วงหนึ่ง ย่อมไม่อาจเอื้อมไปลูบศีรษะของมันได้
"เอาล่ะ หมีดำตัวใหญ่ เสือตัวนั้นกลายมาเป็นพวกเดียวกันกับเราแล้ว ต่อไปก็ไม่มีใครแย่งอาหารกับเจ้า มิหนำซ้ำยังช่วยเจ้าหาอาหารได้อีก เช่นนี้ไม่ดียิ่งกว่าหรือ?"
พูดตามตรง การจะฆ่าจ้าวแห่งพงไพรตายไปตรงๆ เช่นนี้ ย่อมน่าเสียดายอยู่บ้าง
นางเองก็มิได้ขาดแคลนเนื้อสัตว์เพียงแค่นี้!
หากสามารถสยบมันได้อย่างสิ้นเชิง มูลค่าที่มันจะแสดงออกมาได้ย่อมยิ่งใหญ่กว่ามาก
อย่างไรเสียมันก็เป็นถึงราชาแห่งสรรพสัตว์ ต่อไปยามที่นางเข้าไปในภูเขาลึกเพื่อค้นหาของวิเศษจากสวรรค์และปฐพี ก็จะไม่มีเรื่องให้ต้องพะว้าพะวงอีก