เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 - คนในครอบครัว
"เฮ้อ เรื่องราวก็เป็นเช่นนี้แหละ"
หลังจากหวังกุ้ยเซียงเล่าความเป็นมาของเรื่องราวทั้งหมดจบลง ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ยาวเหยียด
"หากไม่ใช่วันนี้กลับไป ข้าก็คงไม่รู้จริงๆ ว่าทางบ้านท่านลุงของพวกเจ้าเกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้"
เมื่อยามที่เอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครา ในใจของหวังกุ้ยเซียงก็หลงเหลือเพียงความโล่งอกดีใจอย่างเปี่ยมล้น
หากมิใช่เพราะซูเหอแต่งเข้าบ้านมาแล้วคอยนำพาคนทั้งบ้านตรากตรำวางแผน พลิกฟื้นความเป็นอยู่ให้ดีขึ้นทีละก้าว จนในมือพอจะมีเงินเก็บสะสมอยู่บ้างแล้วละก็
วันนี้แม้จะล่วงรู้ว่าบ้านเดิมประสบเคราะห์ภัยใหญ่หลวงเช่นนี้ นางก็คงทำได้เพียงเบิกตากว้างมองดูตาละห้อย ไม่อาจยื่นมือช่วยเหลือได้แม้เพียงเศษเสี้ยวแรง
จะพูดไปแล้ว ก็มิอาจโทษที่คนทางบ้านเดิมปิดบังพวกนางสองคนพี่น้องได้
บอกไปแล้วจะทำสิ่งใดได้เล่า
ประการแรก ครอบครัวสามีของสองพี่น้องล้วนยากจนข้นแค้น แม้บ้านสามีของพี่สาวคนโตจะดีกว่าสักหน่อย แต่แม่สามีของนางกลับเป็นคนตระหนี่ถี่เหนียวและชอบคิดเล็กคิดน้อย