กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145 - ไปส่งโรงหมอ
เกวียนล่อเพิ่งจะหยุดนิ่งลงที่หน้าประตูรั้วบ้านสกุลหวัง แผ่นกระดานเกวียนยังมิทันได้นิ่งสนิทดี หวังกุ้ยเซียงก็ใจร้อนรีบกระโดดลงไปก่อน
ทันทีที่เท้าแตะพื้น นางมองไปยังประตูรั้วลานบ้านโดยสัญชาตญาณ ในใจเปี่ยมไปด้วยความหวังว่าคนบ้านเดิมจะได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว แล้วพากันเปิดประตูออกมาต้อนรับด้วยความดีใจ
ทว่า ประตูรั้วกลับปิดสนิท!
กระทั่งทั่วทั้งลานบ้านล้วนเงียบสงัดอย่างยิ่ง ราวกับมิได้ยินเสียงคนหรือความเคลื่อนไหวใดๆ แม้แต่น้อย ไร้ซึ่งกลิ่นอายควันไฟแห่งชีวิตประจำวันดังเช่นวันวาน
หวังกุ้ยเซียงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูรั้ว ชะงักงันไปชั่วขณะ
เกิดอันใดขึ้นกันแน่?