เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 33 - ล่าหมูป่าตัวใหญ่
"บาดแผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องรีบร้อน"
เซียวเจิงปาดเหงื่อบนใบหน้า น้ำเสียงยังคงสุขุมมั่นคง เขามองไปยังหมูป่าบนพื้นด้วยความกังวลอยู่บ้าง
"พวกเราควรรีบจัดการหมูป่าตัวนี้ก่อนดีกว่า ไม่อย่างนั้นกลิ่นคาวเลือดคงดึงดูดสัตว์ป่าตัวอื่นมาแน่ เจ้าไปเรียกอาจุ้นมาช่วยออกแรง ข้าจะเฝ้าอยู่ที่นี่เอง"
หากมิใช่เพราะกังวลว่าที่นี่จะมีอันตราย เขาก็ไม่อยากให้นางต้องเหน็ดเหนื่อยวิ่งวุ่นเช่นนี้
หากเป็นในช่วงที่ร่างกายของเขาสมบูรณ์พร้อม เขาย่อมสามารถแบกหมูป่าตัวนี้กลับไปได้เพียงลำพัง
ทว่าน่าเสียดายที่สองปีมานี้เกิดภัยแล้งไปทั่ว เบี้ยหวัดเสบียงทหารก็ขัดสน ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพกินอิ่มเพียงหกเจ็ดส่วนมาตลอด พละกำลังจึงลดทอนลงไปมากตามธรรมชาติ
ยิ่งไปกว่านั้น ในศึกสงครามคราวก่อน แขนของเขาก็ได้รับบาดเจ็บอยู่แล้ว บัดนี้มีแผลใหม่เพิ่มจากแผลเก่า เขาจึงไม่อาจรับประกันได้ว่าจะแบกหมูป่าตัวนี้กลับถึงบ้านได้