กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 - โอ้อวดลูกสะใภ้
เถาวัลย์เส้นเรียวที่ทอดแนบอยู่บนพื้นดินพลันดีดตัวผงาดขึ้นราวกับมีสิ่งใดฉุดดึง
เสียง ‘ฟึ่บ~’ ดังขึ้น เถาวัลย์หลายเส้นพุ่งตวัดรัดเข้าใส่ในชั่วพริบตา
กระต่ายป่าเพิ่งกระโดดไปได้เพียงก้าวเดียว ทว่าขาหลังกลับถูกเถาหญ้าเกี่ยวสะดุดไว้กะทันหัน
"ตุ้บ!"
กระต่ายทั้งตัวพลันล้มคว่ำคลุกกองหญ้า ขาทั้งสองข้างถูกเถาวัลย์พันธนาการไว้แน่นหนา
มันดิ้นรนถีบขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่ายิ่งดิ้นก็ยิ่งรัดแน่นเข้า
เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูเหอก็พลันลิงโลดดีใจเป็นล้นพ้น
"สำเร็จแล้ว!"
นางมิได้มัวปลาบปลื้มกับการเปลี่ยนแปลงของพลังพิเศษ เพราะในสายตาและหัวใจยามนี้มีเพียงเนื้อสัตว์เท่านั้น!