เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8 - เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่
ไม่นานนัก ก้นตะกร้าสานไม้ไผ่ก็ถูกปูทับด้วยผักป่าเขียวขจีอ่อนนุ่มไปเกือบครึ่ง
"คืนนี้มีกับข้าวเพิ่มแล้ว! ท่านแม่ต้องดีใจมากแน่ๆ!"
"ไม่ได้เจอผักป่าที่ทั้งสดทั้งอ่อนขนาดนี้มานานแล้ว ขุดกลับไปพอให้พวกเรากินได้ตั้งสองมื้อเลยนะเจ้าคะ"
เซียวเยว่ยิ้มจนตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ริมฝีปากเล็กๆ เอ่ยเจื้อยแจ้วด้วยความตื่นเต้นไม่หยุด
"ไม่แน่ว่าผ่านไปอีกสักพัก ที่ตรงนี้อาจจะมีผักเบี้ยโตขึ้นมาอีกแปลงก็ได้"
ซูเหอแสร้งกล่าวหยอกล้อ นางมีพลังพิเศษธาตุไม้อยู่กับตัว นึกอยากจะกินผักป่าเมื่อใดก็ไม่ใช่เรื่องยากอันใดเลย
"จริงหรือเจ้าคะ? เช่นนั้นก็วิเศษไปเลย พี่สะใภ้ ที่ตรงนี้ต่อไปเป็นแดนลับของพวกเราสองคนนะเจ้าคะ ห้ามบอกใครเด็ดขาด!"
เมื่อได้ยินพี่สะใภ้กล่าวเช่นนั้น เซียวเยว่ก็ยิ่งเบิกบานใจ ทั้งยังรู้สึกว่าสิ่งที่พี่สะใภ้พูดมีเหตุผลอย่างยิ่ง