เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หลังม่านกุ้ยเฟย
ตอนที่ 239 พวกเจ้าตาบอดหรืออย่างไร นางเป็นคนที่พวกเจ้าจะผ่าตามอำเภอใจได้หรือ
หยวนสุ่ยวิ่งออกมาจากป่าไผ่อย่างเอาเป็นเอาตาย เขายกมือเท้าหัวเข่าหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นฉับพลันจึงพบว่า...
เบื้องหน้ามีสัตว์อสูรกลุ่มใหญ่ยืนเบียดเสียดกันอยู่ พวกมันล้วนจับจ้องเขาด้วยสายตาเหลือเชื่อระคนรังเกียจ
หยวนสุ่ยก้มมองสภาพของตนเอง เขาผู้เคยวางตนสูงส่งเหนือผู้อื่นและทะนงตนยิ่งกว่าฟ้า พลันรู้สึกเสียหน้าอย่างหนัก
หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ สู้เขาอยู่ที่เดิมให้เคราะห์สายฟ้าผ่าจนร่างแหลกสลายเสียยังดีกว่า อย่างน้อยก็ยังรักษาความบริสุทธิ์ผุดผ่องไว้ในโลกมนุษย์ได้
หลังผ่านเรื่องนี้ หยวนสุ่ยก็อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินอย่างสิ้นเชิง
แม้สัตว์อสูรจะเปิดกว้างเพียงใด แต่อย่างน้อยก็ยังมีจิตสำนึกเรื่องความละอาย พวกมันล้วนสวมหนังสัตว์กันทั้งสิ้น