เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หลังม่านกุ้ยเฟย
ตอนที่ 236 เคราะห์สายฟ้าครานี้ไม่ธรรมดา!
ภายนอกเรือน แสงวสันต์งดงาม แดดเจิดจ้า
ภายในเรือนเงียบงันดุจป่าช้า ไอเย็นยะเยือกบาดลึกถึงกระดูก
ดอกพุดริมหน้าต่างเอนระบำรับลม สายลมเย็นโชยผ่าน พากลิ่นหอมสดชื่นของดอกพุดกรุ่นเข้าสู่เรือนอันเงียบสงัด
“จะ...จะอีกนานเพียงใด?” แม้แต่ลู่เสวียนโม่ผู้มีสีหน้าไร้อารมณ์มาโดยตลอด ยังอดเผยสีหน้าหวาดผวาออกมาไม่ได้
เฮ่อเหลียนชูเสวี่ยที่ยืนมองอยู่ด้านข้างเงียบ ๆ ดูท่าว่าจะตกใจไม่น้อยเช่นกัน เขาก้มหน้าลงต่ำ ไม่อาจทนมองตรง ๆ ได้
“เจ้าทนอีกหน่อยเถิด” ซูเหยียนชิงถลกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อ พลางตั้งใจป้อนของเหลววิญญาณแก่หนอนกู่หลายสิบตัวที่คลานออกมา “รอให้พวกนี้อิ่มก่อนแล้วค่อยปล่อยมันกลับเข้าไป ให้พวกมันฆ่าฟันกันเอง”
เรื่องนี้ต้องเริ่มเล่าย้อนไปเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน