ตอนที่ 167 โรคใจ หวั่นไหวในใจ

ตอนที่ 167 โรคใจ หวั่นไหวในใจ

ราตรีเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องลงมาเป็นแสงจันทร์กระจ่างเย็น

ภายในห้องสลัวมืดมัว หญิงสาวหลับตาพริ้ม แพขนตายาวปกคลุมลง ราวกับเจ้าหญิงนิทราที่จมอยู่ในห้วงหลับใหลลึก มีความงามอ่อนแอชวนให้ผู้คนหลงใหล

ลู่เสวียนโม่ทอดสายตาลง จ้องมองนางด้วยสีหน้าหม่นมัว

เมื่อครู่นี้ เขาใช้สันมือตบเจ้าเมืองน้อยผู้เอะอะไม่หยุดจนสลบ และปลดวิชาปลอมโฉมให้ซูเหยียนชิง

เขาเป็นผู้บำเพ็ญดาบ ปลายนิ้วมีรอยด้านบาง ๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบผ่านเส้นผมที่ปรกหน้าผากของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา

ผิวของซูเหยียนชิงขาวผ่องดุจหยก เมื่อมองใกล้ ๆ จะเห็นว่าใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือของนางขึ้นสีชมพูงดงาม ชวนให้ละสายตาไม่ได้