ตอนที่ 155 แย่แล้ว เหตุใดเวทมนตร์จึงใช้ไม่ได้เสียแล้ว

ตอนที่ 155 แย่แล้ว เหตุใดเวทมนตร์จึงใช้ไม่ได้เสียแล้ว

ชั่วขณะที่ได้ยินเสียงเหล่าอสูรสุนัข ซูเหยียนชิงก็ได้สติกลับคืนมาทันที

ก่อนหน้านี้นางอ้างว่าจะมาหาความสำราญกับพี่ชายมารที่ศาลากลางทะเลสาบ

แต่ยามนี้ทั้งสองกลับยังสวมอาภรณ์เรียบร้อย บนโต๊ะยังมีนกน้อยสีแดงอ้วนกลมเพิ่มมาอีกตัว

หากปล่อยให้เหล่าอสูรสุนัขเห็นเข้า พวกมันต้องเกิดความสงสัยเป็นแน่

เสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวายใกล้เข้ามาทุกที

ซูเหยียนชิงตื่นเต้นจนหัวใจแทบกระดอนขึ้นมาถึงลำคอ

นางพลันคิดแผนได้ จึงให้หงส์แดงน้อยบินขึ้นไปเกาะบนชายคา

ส่วนตนเองก็เอนกายคล้ายซบลงบนอกลู่เสวียนโม่ กระซิบบอกว่า “เจ้าอย่าขยับ ให้ข้าจัดการเอง”

จากนั้นนางก็นึกย้อนถึงฉากในละครที่เหล่านางร้ายยั่วยวนพระเอกผู้เคร่งครัดหักห้ามใจไปพลาง ใช้มือข้างเดียวผลักลู่เสวียนโม่ซึ่งแข็งทื่อไปทั้งร่างให้นอนลงบนโต๊ะหินไปพลาง