0025

⬢⬢⬢

ตอนที่ 25 เมฆหมอกเคลือบแคลงแห่งห้วงลึกโลหิต

ไม้เท้าท้อในมือของเย่เฉินร่วงกระแทกพื้นเสียงดัง "เคร้ง" เม็ดทรายร้อนระอุในทะเลทรายแผดเผาจนฝ่าเท้าของเขาชาหนึบ ครึ่งใบหน้าใต้หน้ากากที่แตกละเอียดของบุรุษคลุมดำ ช่างเหมือนกับเงาสะท้อนในกระจกของเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน รอยแผลเป็นรูปจันทร์เสี้ยวที่มุมปากนั้น ยิ่งเป็นรอยประทับที่เขาเคยลูบคลำมานับครั้งไม่ถ้วนตลอดเวลายี่สิบปี เสียงเข่นฆ่าต่อสู้ของเหล่าพวกพ้องแว่วมาจากที่ไกลๆ ทว่ากลับคล้ายถูกขวางกั้นด้วยม่านกำแพงหนาทึบ จนเริ่มเลือนรางและห่างไกลออกไปทุกที