0004

⬢⬢⬢

ตอนที่ 4 คมดาบร่ำไห้หลั่งโลหิต

พายุฝนกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย เย่เฉินอุ้มหลินหว่านเอ๋อร์ที่หมดสติวิ่งฝ่าทางภูเขาอันเป็นโคลนตมอย่างบ้าคลั่ง เสื้อผ้าอาภรณ์เปียกชุ่มไปด้วยคราบเลือดและสายฝนเนิ่นนานแล้ว ซูชิงเหยากวัดแกว่งขลุ่ยหยก ซัดตะปูทะลวงกระดูกหลายดอกที่ลอบติดตามมาจนร่วงหล่นลง เสียงขลุ่ยแฝงความร้อนรนไว้ล้นเปี่ยม “เบื้องหน้าอีกสามลี้มีหุบเขาโอสถราชันแห่งหนึ่ง อาจจะช่วยแม่นางหลินได้!”